طلوع کن ز مشرق قلبم که آفتاب منی

دمی تو خرمی این دل و گاه خراب منی         گهی تو مایه لطفی و گاه عذاب منی

سبوی عمر مرا تو با جفای خویش مشکن          که جام می و ساغر و شراب منی

گذشته همه ایام زمانه بر من تنگ               طلوع کن ز مشرق قلبم که آفتاب منی

دلم گرفته از ماتم و فغان و فریادها                تو خوشترین نوای تار و رباب منی

گذار عمر بی حضور عشق چه بی ثمر است

تو حاصل سالها تلاش این دل پر شتاب منی

اگر چه رفیقان نهیب زرین کنند که بگذر از طلبش

گذشتن از تو چگونه توانم که اکسیر شباب منی

 

/ 0 نظر / 7 بازدید