من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی

من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی             

یا چه کردم که نگه باز به من می‌نکنی

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست 

تا ندانند حریفان که تو منظور منی

دیگران چون بروند از نظر از دل بروند                       

تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی

تو همایی و من خسته بیچاره گدای                  

پادشاهی کنم ار سایه به من برفکنی

بنده وارت به سلام آیم و خدمت بکنم               

ور جوابم ندهی می‌رسدت کبر و منی

مرد راضیست که در پای تو افتد چون گوی       

تا بدان ساعد سیمینش به چوگان بزنی

مست بی خویشتن از خمر ظلومست و جهول     

مستی از عشق نکو باشد و بی خویشتنی

تو بدین نعت و صفت گر بخرامی در باغ                    

باغبان بیند و گوید که تو سرو چمنی

من بر از شاخ امیدت نتوانم خوردن                 

غالب الظن و یقینم که تو بیخم بکنی

خوان درویش به شیرینی و چربی بخورند         

سعدیا چرب زبانی کن و شیرین سخنی

/ 0 نظر / 13 بازدید